อ่างเก็บน้ำ อ่างกกกุง หมู่ 1 ตำบลหนองแหน อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร

ด้านการชลประทานและการเกษตร: เป็นแหล่งกักเก็บน้ำสำคัญสำหรับกักเก็บไว้ใช้ในฤดูกาลต่างๆ ช่วยสนับสนุนพื้นที่ทำนา การปลูกพืชไร่ และพืชผักสวนครัวของเกษตรกรในตำบลหนองแหนและพื้นที่ใกล้เคียง ด้านการอุปโภคบริโภค: เป็นแหล่งน้ำต้นทุนสำหรับผลิตน้ำประปาหมู่บ้าน และใช้ประโยชน์ในการดำรงชีวิตประจำวันของชุมชน ด้านการประมงและการหารายได้: เป็นแหล่งอาศัยของสัตว์น้ำธรรมชาติ ช่วยให้ชาวบ้านในท้องถิ่นมีแหล่งจับปลาสำหรับบริโภคในครัวเรือนและสร้างรายได้เสริม ด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย: ช่วยรองรับน้ำและชะลอน้ำในช่วงฤดูน้ำน่าน เพื่อลดปัญหาน้ำท่วมฉับพลันในพื้นที่ลุ่มต่ำ รวมถึงเป็นแหล่งน้ำสำรองยามแล้ง ด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยวและพักผ่อน: พัฒนาเป็นจุดเช็กอิน พักผ่อนหย่อนใจ และลานกิจกรรมนันทนาการ (เช่น การตกปลา) เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจในชุมชน

การสร้างเพื่อแก้ปัญหาน้ำ: อ่างเก็บน้ำกกกุงสร้างขึ้นโดยกรมชลประทาน ร่วมกับองค์การบริหารส่วนท้องถิ่นและชุมชนในพื้นที่ เพื่อแก้ปัญหากลุ่มพื้นที่เกษตรกรรมประสบปัญหาขาดแคลนน้ำในฤดูแล้ง และปัญหาน้ำไหลท่วมพื้นที่ทำการเกษตรในช่วงฤดูฝน ที่มาของชื่อ "กกกุง": คำว่า "กุง" หรือ "ต้นกุง" (ต้นพลวง) เป็นไม้ป่าเต็งรังท้องถิ่นของภาคอีสาน ในอดีตบริเวณพื้นที่ก่อสร้างอ่างเก็บน้ำและลำห้วยสาขามีต้นกุงขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกขานพื้นที่แถบนี้ว่า "กกกุง" (บริเวณที่มีกลุ่มต้นกุง) การพัฒนาสู่อ่างเก็บน้ำขนาดกลาง: หลังจากสร้างคันดินกั้นน้ำและระบบส่งน้ำเสร็จสิ้น อ่างเก็บน้ำกกกุงได้กลายเป็นแหล่งน้ำชลประทานขนาดกลางที่สำคัญของตำบลหนองแหน อำเภอกุดชุม ช่วยรองรับน้ำจากลำห้วยธรรมชาติในเขตเทือกเขาใกล้เคียง การฟื้นฟูทรัพยากรและพัฒนาพื้นที่: ต่อมาหน่วยงานภาครัฐร่วมกับชุมชนได้เข้ามาก่อสร้างระบบประปาหมู่บ้าน พร้อมทั้งปล่อยพันธุ์สัตว์น้ำ (เช่น พันธุ์ปลาและกุ้งก้ามกราม) อย่างต่อเนื่อง เพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศ จนกระทั่งได้รับการพัฒนาปรับปรุงภูมิทัศน์รอบอ่างฯ ให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนและจุดตกปลาของจังหวัดยโสธรในปัจจุบัน

การบริหารจัดการน้ำและการชลประทานชุมชน การจัดการน้ำต้นทุน: การวางแผนจัดสรรน้ำจากลำห้วยธรรมชาติเพื่อสำรองไว้ใช้ข้ามฤดูกาล ทั้งเพื่อการทำนาปี นาปรัง และพืชไร่ ระบบกระจายน้ำ: เรียนรู้ระบบการส่งน้ำผ่านคลองชลประทานและการสูบน้ำด้วยไฟฟ้าเข้าสู่พื้นที่ทำการเกษตรของเกษตรกรในท้องถิ่น การบรรเทาสาธารณภัย: เป็นโมเดลการบริหารแก้มลิงขนาดกลางที่ช่วยชะลอน้ำ มวลน้ำท่วมขังในฤดูน้ำน่าน และบรรเทาวิกฤตภัยแล้ง นิเวศวิทยาและการจัดการการประมงพื้นบ้าน การฟื้นฟูชีวพันธุ์: องค์ความรู้ด้านการอนุรักษ์และการขยายพันธุ์สัตว์น้ำจืด เช่น การปล่อยพันธุ์ปลาท้องถิ่นและการส่งเสริมพันธุ์กุ้งก้ามกราม กติกาชุมชนในการจับสัตว์น้ำ: การจัดระเบียบและกำหนดฤดูหยุดจับปลา (ฤดูน้ำแดง) เพื่อเปิดโอกาสให้สัตว์น้ำได้วางไข่และขยายพันธุ์ตามธรรมชาติอย่างยั่งยืน พฤกษศาสตร์และภูมิปัญญาท้องถิ่น คุณค่าของป่าเต็งรัง: เรียนรู้เกี่ยวกับนิเวศวิทยาป่ากุง (ป่าพลวง) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "กกกุง" รวมถึงการนำส่วนต่างๆ ของต้นกุงและพืชท้องถิ่นมาใช้ประโยชน์ในชีวิตประจำวัน การพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชน: การใช้วิถีชีวิตท้องถิ่น (การตกปลา บรรยากาศธรรมชาติ) มาสร้างมูลค่าเพิ่มทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจฐานราก